டோகான் பழங்குடிகள் – மண்ணில் வேரூன்றியவர்கள், விண்மீனை நோக்கியவர்கள் – தீபா ஜெயபாலன்

ஆப்பிரிக்காவில் இருக்கும் மாலி நாட்டின் மேற்குப் பகுதியில், பந்தியாகரா மலைத்தொடரின் பள்ளத்தாக்குகள் மற்றும் மறைவான கிராமங்களில் வாழும் ஒரு பழங்குடி சமூகத்தினர் டோகான்கள். ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, வெளியுலகின் பார்வையிலிருந்து ஒதுங்கி, தங்களது தனித்துவமான கலாச்சாரத்துடன் இவர்கள் வாழ்ந்து வந்துள்ளனர்.

வரலாறு:

டோகான் மக்கள் இன்று மாலியில் வாழும் பழங்குடியினராக இருக்கின்றனர். இவர்களின் வரலாறு சுமார் 700 ஆண்டுகள் பழமையானது. ஆரம்பத்தில் இவர்கள் மேற்கு ஆப்பிரிக்காவின் மந்தே அல்லது மொசி (Mossi) பகுதிகளில் வாழ்ந்ததாக நம்பப்படுகிறது. ஆனால், இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்புகள் மற்றும் மத மாற்ற முயற்சிகள் நடந்த காலகட்டத்தில், தங்கள் பாரம்பரிய ஆன்மிக நம்பிக்கைகளையும் வாழ்வியல் முறைகளையும் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக, மாலியின் பந்தியாகரா மலைப்பகுதியிலுள்ள (Bandiagara Escarpment) குறுக்குப் பாறைகளால் சூழப்பட்ட பகுதிக்குக் குடியேறினர்.

இவ்வாறு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பாறைப் பகுதிகளில் வாழ்ந்ததால், இவர்கள் வெளியுலகத் தாக்கங்களைத் தவிர்த்து தங்கள் பாரம்பரியத்தை முழுமையாகப் பாதுகாத்து வந்துள்ளனர். இம்மக்கள் ஒருமித்த ஆன்மீக வாழ்க்கை முறை கொண்டவர்கள். இவர்களின் நம்பிக்கைகள், அண்டவியல் (cosmology), வானியல் (astronomy) மற்றும் மறுமை பற்றிய தத்துவங்களுடன் கூடியவை.

இவர்கள் தங்கள் பழங்காலப் புனித வரலாற்றை, முதன்மை கடவுளாகிய அம்மா (Amma) உலகத்தைப் படைத்தவர் என்று கூறுவதன் மூலம் விவரிக்கிறார்கள். அம்மா உருவாக்கிய முதல் மனிதர் “லெபே (Lebe)”. லெபே மறைந்த பின்னர், அவரது உடல் பூமியில் கரைந்ததாகவும், அவரது ஆன்மா புதிய வாழ்க்கையை வழிநடத்துகிறது என்றும் நம்பப்படுகிறது. இவரை வழிபடப் பல சடங்குகளைக் கடைப்பிடிக்கும் இம்மக்களை அடக்குமுறை செய்தால் என்ன ஆகும்?

17ஆம் மற்றும் 18ஆம் நூற்றாண்டுகளில், இந்தப் பகுதியில் இஸ்லாமிய மன்னர்களும் ஆக்கிரமிப்பாளர்களும் பலர் வந்தனர். இவர்களுக்கு இடையேயான மோதல்களில், டோகான் மக்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டனர். அவர்களின் ஆன்மீக மரபுகளை அழிக்கப் பல முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

இன்னும் சொல்லப்போனால் 20ம் நூற்றாண்டிலும், பிரெஞ்சு காலனித்துவ ஆதிக்கத்தின் கீழ் (French colonization), டோகான் மக்கள் தங்கள் நிலங்களையும், சுதந்திர வாழ்வுமுறையையும் இழக்க நேர்ந்தது. உதாரணமாக, 1919இல் பிரெஞ்சு காலனித்துவ அரசாங்கம் மாலி முழுவதும் 10,000 சதுர கிலோமீட்டருக்கும் அதிகமான நிலங்களை, டோகான் மக்களின் சம்மதமின்றி, அரசு நிலங்களாக அறிவித்தது.

சமூகக் கட்டமைப்பு:

குடும்ப அமைப்பு:
டோகான் மக்கள் வாழும் வீடுகள் பொதுவாக மண், பாறை, மரம் போன்ற இயற்கை வளங்களைக் கொண்டு கட்டப்பட்டவை. வீடுகள் பாறைகளின் அடியில் அமைக்கப்படுவதால், வெப்பம் மற்றும் குளிர் ஆகிய இரண்டிலிருந்தும் பாதுகாப்பாக இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு வீடும் ஒரு குடும்பத்தினர் மட்டுமல்லாமல், பல தலைமுறைகளை உள்ளடக்கிய ஒரு கூட்டுக் குடும்பமாகச் செயல்படுகிறது. வீடுகளுக்குள் புகையில்லா அடுப்பு, களஞ்சியம், விருந்திற்கான பகுதி போன்றவை அமைக்கப்பட்டிருக்கும்.

குடும்பத்தில் மூத்தோர், குறிப்பாக தாத்தா மற்றும் பாட்டி போன்றவர்கள் முக்கிய ஆலோசகர்களாகவும் வழிகாட்டிகளாகவும் கருதப்படுகின்றனர். குழந்தைகள், சிறுவயதிலிருந்தே வீட்டுத் தொழில்கள், விவசாயம் மற்றும் சமூகப் பொறுப்புகளை அறிந்து வளர்க்கப்படுகின்றனர்.

குல அமைப்பு (Clan-Based Social Structure):
இம்மக்கள் பல குலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளனர். ஒவ்வொரு குலமும் தனித்துவமான பண்பாடு, தெய்வங்கள் மற்றும் வழிபாட்டு முறைகளைக் கொண்டிருக்கும். ஒவ்வொரு குலமும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிலோ அல்லது சமய வழிபாட்டு முறையோடும் தொடர்புடையது. ஒரே குலத்தினர் ஒருவருக்கொருவர் திருமணம் செய்யக் கூடாது எனும் மரபு பின்பற்றப்படுகிறது. தங்கள் குலத்தின் அடையாளம் மற்றும் பண்பாட்டு மரபுகளைப் பாதுகாப்பது, அந்தக் குழுவின் கடமையாகும்.

ஹோகோன் எனும் ஆன்மீகத் தலைவர்:
டோகான் சமூக அமைப்பின் மையத்தில், ஹோகோன் (Hogon) எனப்படும் ஆன்மீகத் தலைவர் இருக்கிறார். இவர்தான் சமூகத்தின் தெய்வீக மற்றும் கலாச்சார வழிகாட்டி. சமூகத்திற்குள் நடக்கும் சடங்குகள், தீர்ப்புகள், விழாக்கள் போன்றவற்றில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறார். ஹோகோனாகத் தேர்வு செய்யப்பட்டவர், ஒரு பரிசுத்தமான வாழ்க்கை முறையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பது விதி. இவருக்காக சில குறிப்பிட்ட விதிமுறைகள் உள்ளன, உதாரணமாக ஒருசில நாட்கள் குளிக்கக் கூடாது போன்ற கட்டுப்பாடுகள்.

மூத்தோர் மன்றம் (Council of Elders):
இப்பழங்குடி சமூகத்தில் எந்த ஒரு பிரச்சனையையும் தீர்ப்பது, மூத்தோர் மன்றத்தின் பொறுப்பு. குடும்பங்கள் அல்லது குலங்களுக்கு இடையே ஏற்படும் கருத்து வேறுபாடுகள், திருமணத் தகராறுகள், நில உரிமைத் தகராறுகள் போன்றவை, மரபுச் சட்டங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு தீர்க்கப்படுகின்றன. இந்த மன்றம் மிகவும் மதிப்புமிக்கதாகக் கருதப்படுகிறது; அதன் தீர்ப்புகள் சமூக ஒற்றுமைக்கு வழிகாட்டுகின்றன.

தொழில்கள் அடிப்படையிலான நிலைப்பாடுகள்:
சமூக அமைப்பில், ஒவ்வொருவரும் ஒரு தொழிலைச் சேர்ந்தவராகக் கருதப்படுவர். இந்தத் தொழில்கள் மரபுவழியாக குடும்பத்திலிருந்து குடும்பத்திற்குப் பரிமாறப்படுகின்றன.

விவசாயம்:
வாழ்வாதாரத்தின் முதன்மை அடித்தளம் டோகான் மக்களின் பிரதான தொழில் விவசாயம் ஆகும். உலர்ந்த நிலத்தில், தமக்கேற்ற வாய்ப்புள்ள தாவரங்களைச் செய்கின்றனர். கம்பு, சோளம், வேர்க்கடலை, வெள்ளரி வகைகள் இதில் அடங்கும். மாலியில் சராசரி ஆண்டு மழைப்பொழிவு சுமார் 500 மி.மீ மட்டுமே என்பதால், மழைக்காலம் வரம்பான சூழ்நிலையினால், மழை மீதான நம்பிக்கையும், அதற்குரிய ஆன்மீக சடங்குகளும் மிக்கவை. விவசாயம் கைமுறையில் நடைபெறுகிறது; கம்பி மடியும் கருவிகள், பழைய நீர்ப்பாசன முறைகள் போன்றவை இன்றளவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

கால்நடை பராமரிப்பு:
இம்மக்கள் செம்மறி ஆடு, மாடு, கோழி ஆகியவற்றை வளர்க்கிறார்கள். இந்தக் கால்நடைகள் உணவிற்கும், சடங்குகளுக்கான பலியாகவும், விற்பனைக்கும் பயன்படுகின்றன. குறிப்பாக, தலைமுறைகளுக்கு இடையே திருமண நேரங்களில் மாடுகள், ஆடுகள் தனிப் பரிமாற்ற மதிப்பாகப் பயன்படுகின்றன. மாலி தேசிய புள்ளிவிவரங்களின்படி, டோகான் சமூகத்தில் சுமார் 30% குடும்பங்கள் கால்நடை வளர்ப்பை முக்கிய வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டுள்ளன.

சிற்பக்கலை மற்றும் மரவேலை:
இப்பழங்குடி மக்கள், மரச் சிற்பங்களில் உலகப் புகழ் பெற்றவர்கள். அவர்கள் செய்யும் முகமூடிகள், மண நாயகர்கள் சிலைகள் மற்றும் மறைவான ஆன்மீக வடிவங்கள் அனைவரையும் ஈர்க்கின்றன. இவைகள் பெரும்பாலும் ஆன்மீக சடங்குகளில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. விற்பனைக்காகவும் தயாரிக்கப்படுகின்றன; சுற்றுலா வர்த்தகம் மூலம் சிறு வருமானம் கிடைக்கிறது. மரச் சிற்பங்கள் எப்போதும் சம்பிரதாய அடிப்படையிலான வடிவமைப்பில் செய்யப்பட வேண்டும்; ஒரு வகை மரபுப் பாதுகாப்பும் இதனுள் அடங்கியுள்ளது என்பதை மறுக்க முடியாது. டோகான் முகமூடிகள், யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரிய தளங்களில் இடம்பெற்றுள்ள கலாச்சாரச் சின்னங்களில் ஒன்றாகும்.

துணி நெய்தல் மற்றும் கைத்தொழில்கள்:
பெண்கள் கைத்தறி துணி நெய்தல், கைக்கூலி வேலை மற்றும் மண் பானைகள் வடிவமைத்தல் ஆகியவற்றில் ஈடுபடுகின்றனர். மேலும் கைமுறை இழைகள், நிறப்பூசல் மற்றும் மாண்புமிக்க வடிவங்கள் கொண்ட பானைகள் சந்தைகளில் விற்பனை செய்யப்படுகின்றன. மண் பாத்திரங்கள் சமையல், நீர் சேமிப்பு, ஆன்மீக சடங்குகளில் பயன்படுகின்றன. டோகான் பெண்கள் உற்பத்தி செய்யும் கைவினைப் பொருட்களில் சுமார் 40% உள்ளூர் சந்தைகளிலும், எஞ்சியவை சுற்றுலாப் பயணிகளிடமும் விற்பனையாகின்றன.

ஆவிக்குரிய / ஆன்மீகத் தொழில்கள்:
மந்திரவாதிகள், தோஷ பரிசோதகர்கள், ஆன்மீக வழிகாட்டிகள் போன்றவர்களும் தொழில்களாக உள்ளனர். இம்மக்களில், ஹோகோன் போன்ற தலைவர்கள் மட்டும் அல்லாமல், சிறப்பு சடங்கு நடத்தும் கலைஞர்கள் பலரும் உள்ளனர். இவர்கள் மக்கள் நலனுக்காக சடங்குகள் நடத்துவர். தெய்வங்களின் ஆணை பெறுவதாக நம்பிக்கை இருக்கிறது.

நாடகக் கலைஞர்கள் மற்றும் சடங்கு நடனக் குழுக்கள்:
டோகான் மக்களின் “அவா சமூகம்” (Awa Society) என்பது ஒரு நடனக் குழு. முகமூடி அணிந்து மரண சடங்குகளை நடத்தும் குழு இது. இது ஒரு சமூகப் பணியாகவும், கலைத் தொழிலாகவும் கருதப்படுகிறது.

கல்வி சார்ந்த பணிகள்:
மரபு சமூகங்களில் கல்வி பின்தங்கியிருந்தாலும், சிலர் தற்போது சிறிய பள்ளிகளில் ஆசிரியர்களாகவும், சுற்றுலா வழிகாட்டிகளாகவும், வரலாற்றுப் பேணுநர்களாகவும் பணியாற்றுகின்றனர்.

பெண்களின் பங்கு:
பெண்கள் குடும்பத்தில் மையமான பொறுப்புகள் வகிக்கிறார்கள். உணவுத் தயார் செய்வது, சிறுவர்களை பராமரிப்பது, கைவினைத் தொழிலில் ஈடுபடுவது முதலியவை இவர்களின் முக்கியப் பணிகள். மூத்த பெண்கள், குறிப்பாக தாய்மார்கள், திருமண ஏற்பாடுகள் மற்றும் குடும்ப ஒருங்கிணைப்பில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறார்கள். பெண்களும் சில ஆன்மீகச் செயல்களில் பங்கேற்க அனுமதிக்கப்படுகின்றனர், ஆனால் முக்கிய ஆன்மீகத் தலைமை ஆண்களிடம் தான் இருக்கும்.

மரபுச் சட்டம் மற்றும் ஒழுங்குகள்:
எழுத்துப்பூர்வ சட்டங்கள் இல்லையென்றாலும், மரபு வழி ஒழுக்கக்கட்டுப்பாடுகள் மிகவும் கடுமையாகப் பின்பற்றப்படுகின்றன. சமூக ஒழுக்கத்துக்கு எதிரானவர்கள், பொதுமக்கள் முன் தண்டிக்கப்படுவதால், ஒழுங்கு நிலைமை நிலைத்திருக்கும் என நம்புகிறார்கள்.

மத நம்பிக்கைகள் மற்றும் ஆன்மீகம்:
இம்மக்களின் ஆன்மிக நம்பிக்கைகள் மிகவும் விசித்திரமானவை. அவர்கள் அம்மா (Amma) எனப்படும் உயரிய தெய்வத்தை வழிபடுகின்றனர். உலகம் எப்படித் தோன்றியது என்பதையும், விண்மீன் இயக்கங்களைப் பற்றியும் சொல்லும் தொன்மக் கதைகள் அவர்களின் வாழ்வில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

வானியல் அறிவு:
விண்மீன்களை அறிவு வழி நோக்கிய பார்வை:
இம்மக்களின் கண்கள், தங்கள் வானியல் அறிவை நூற்றாண்டுகளாக வாய்மொழிப் பாரம்பரியங்களால் (oral tradition) பேணிக்கொண்டு வந்துள்ளனர். இவர்கள் சில மிகச்சிறந்த வானியல் தகவல்களை, தொலைதூர விண்மீன்கள் பற்றிய தகவல்களை மிக முன்னோக்கிப் பரிந்துரைத்துள்ளனர். உதாரணமாக,

சிரியஸ் நட்சத்திரம் – இரகசியமான இரண்டாவது நட்சத்திரம்:
டோகான் மக்களின் வானியல் அறிவில் மிக முக்கியமானது சிரியஸ் நட்சத்திரம் பற்றியது. சிரியஸ், இரவின் மிக முக்கியமான நட்சத்திரமாக இருக்கிறது. ஆனால் இம்மக்கள் இதை இரண்டு பகுதிகளாகக் காண்பதாகக் கூறுகிறார்கள். அதாவது, சிரியஸ் A மற்றும் சிரியஸ் B என இரண்டு நட்சத்திரங்கள் இருப்பதாக அவர்களின் நம்பிக்கை. சிரியஸ் B, ஒரு அதீத அடர்த்தி வாய்ந்த, சிறிய வெள்ளை பூமி நட்சத்திரம் (white dwarf) ஆகும். ஆனால் இது பல தொலைநோக்கி (telescope) முறைகளாலும் 20ஆம் நூற்றாண்டு வரை கண்டறியப்படவில்லை! இவர்கள் இந்த நட்சத்திரத்தின் பரிமாணம், அதன் சுழற்சி காலம் (50 வருடங்கள்), மற்றும் அதன் பாரிய ஈர்ப்புத்திறன் போன்ற விஷயங்களை முன்பே கூறியிருந்தனர். இது நவீன வானியலாளர்களுக்கு பெரும் அதிர்வை ஏற்படுத்தியது.

நட்சத்திரக் கணிப்புகளும் கால அளவுகளும்:
டோகான் பழங்குடியினர் தங்கள் ஆண்டுகளை, நட்சத்திரங்களின் சுழற்சி அடிப்படையில் மதிக்கின்றனர். குறிப்பாக சிரியஸ் நட்சத்திரத்தின் சுழற்சி காலத்தை ஒரு சடங்குக் காலம் என எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். இதனை “Sigui” விழா என்கின்றனர். இது 60 ஆண்டுகளுக்கொரு முறை நடைபெறும். இது அவர்களின் கால கணிப்பின் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறது.

விண்வெளிக் கோட்பாடுகள் மற்றும் ஆன்மீக இணைப்பு:
விண்மீன்கள் மற்றும் கோள்கள் பற்றிய அறிவு, அவர்களது ஆன்மீக விசுவாசங்களோடும் நெருக்கமாக இணைந்துள்ளது. உதாரணமாக, சிரியஸ் B நட்சத்திரத்தை “போ தொலோ” என அழைக்கின்றனர். இது “வானில் இருந்து வந்த பசுமை இரகசியம்” என அர்த்தம். இது அவர்களின் படைப்பு மெய்மையை (Creation myth) சார்ந்த ஒன்று. இந்த நட்சத்திரத்தில் இருந்து நவீன உயிர்கள் பூமிக்கு வந்தது என நம்புகிறார்கள். இவர்கள் பயன்படுத்தும் வானியல் அறிவு எங்கிருந்து வந்தது என்பது இன்னும் ஒரு மர்மம். சில ஆய்வாளர்கள் கூறுவது யாதெனில், இது மெய்மறை பாரம்பரியத்தின் (esoteric tradition) ஒரு பகுதி. சிலர் சொல்வது, இவர்கள் ஒரு காலத்தில் மிக உயர்ந்த நாகரிகம் கொண்டிருந்தனர். இன்னொரு கோணத்தில், விண்வெளி மனிதர்களிடம் (extraterrestrial beings) இருந்து பெற்றதாகும் என்பது இவர்களின் வாய்மொழி கதை.

நவீன உலகம் மற்றும் டோகான் அறிவு:
இந்த பழங்குடியினரின் வானியல் அறிவு, நவீன விஞ்ஞானிகளையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியுள்ளது. பல அமெரிக்க, ஐரோப்பிய ஆராய்ச்சியாளர்கள் 20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் இவர்களை நேரில் சந்தித்து ஆய்வு செய்தனர். Marcel Griaule மற்றும் Germaine Dieterlen போன்ற பிரெஞ்சு மானுடவியலாளர்கள் இவர்களின் அறிவை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தினர். இவர்களின் ஆராய்ச்சிகள் “Conversations with Ogotemmêli” என்ற நூலில் பதிவு செய்யப்பட்டு உள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

கல்வி மற்றும் சமகால வாழ்க்கை:

பண்டைய கல்வி முறை:
பாரம்பரியக் கல்வி டோகான் மக்களுக்கு “பள்ளிக் கூடம்” என்ற அமைப்பு பாரம்பரியத்தில் இல்லை. அவ்வாறில்லாமல், வாழ்க்கை அனுபவம் மற்றும் மூதாதையர் வழிகாட்டல் மூலமாகக் கல்வி பெற்று வந்தனர். வானியல் அறிவு, நட்சத்திரங்களின் இயக்கம், காலநிலை கணிப்புகள், சூரியன் சந்திரனின் பாகுபாடுகள் போன்றவை இதில் அடங்கும். தெய்வ வழிபாடுகள், சிகு விழாவின் அர்த்தங்கள், விவசாயம், கட்டிடக் கலை, தையல், சிற்பம், மர வேலைகள், மொழிப் பயிற்சி.. இவை எல்லாம் நாட்கள், மாதங்கள், விழாக்கள், குடும்ப சூழலில் குழந்தைகளுக்கு கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டன. இது மக்கள் மொழியியல் கல்வியாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

நவீன கல்வி முறை:
20ஆம் நூற்றாண்டில், குறிப்பாக 1970-க்குப் பிறகு, மாலி அரசு மற்றும் பன்னாட்டு உதவிகளின் பேரில் டோகான் கிராமங்களில் சில பள்ளிகள் நிறுவப்பட்டன. ஆனால், இவை பெரும்பாலும் நகரங்களைச் சுற்றியுள்ள டோகான் மக்களுக்கு மட்டுமே அணுகக்கூடியதாக இருந்தது. முதன்மை கல்வி (Primary Education) அரசுப் பள்ளிகள் மூலம் அமல்படுத்தப்பட்டது. அதில் மொழிச் சிக்கல்கள் உண்டாயின. பாம்பாரா அல்லது பிரெஞ்சு மொழியில் கல்வி வழங்கப்பட்டதால் குழந்தைகளுக்கு சவாலாக மாறியது. குடும்பங்கள், தங்கள் பாரம்பரிய கலாசாரத்தை இழக்கும் என்ற பயத்தில், பலர் குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பவில்லை. குறிப்பாக பெண்கள் பள்ளிக்குச் செல்லும் விகிதம் மிகக் குறைவாக உள்ளது.

தற்போதைய கல்வி நிலைமை:
கல்வி அடைந்தவர் விகிதம் சுமார் 20–30% மட்டுமே, பெண் மாணவர்களின் சதவீதம் 10%–15% ஆக உள்ளது. அரசுப் பள்ளிகள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன. உயர்கல்வி மிகக் குறைவான எண்ணிக்கையிலேயே தொடரப்படுகிறது, காரணம் கிராமத்தில் இருந்து நகரம் செல்வது அவசியம் என்பதால். ஐக்கிய நாடுகள் வளர்ச்சித் திட்டத்தின் (UNDP) 2020ஆம் ஆண்டு அறிக்கையின்படி, மாலியில் உள்ள பழங்குடி சமூகங்களில் கல்வி விகிதம் தேசிய சராசரியை விட 50% குறைவாக உள்ளது.

சமகால வாழ்க்கை பிரச்சனைகள்:
காலத்தின் ஓட்டத்தில் டோகான் மக்களது வாழ்க்கைத் தத்துவம் மற்றும் வாழ்வியல் முறைகளில் பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. சிலர் இன்னும் மரபு வாழ்வில் இணைந்தே உள்ளனர், ஆனால் சிலர் நகர வாழ்க்கை மற்றும் தொழில்நுட்ப உலகை நோக்கிப் பயணிக்கிறார்கள்.

சுற்றுலா வளர்ச்சி மூலம் பாரம்பரிய விழாக்கள், கலை, மரபு எல்லாம் வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகளை ஈர்க்கின்றன. இது வாழ்வாதாரமாக மாறியுள்ளது. இளம் தலைமுறையினர் சிலர் மொபைல், சின்ன தொலைக்காட்சிகள், சமூக ஊடகங்கள் கொண்டு தொடர்பு கொள்கின்றனர். மேலும் நகரங்களுக்குச் சென்று தற்காலிக வேலைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். இதனால் பழங்குடி வாழ்க்கை முறையில் இடைவெளி ஏற்படுகிறது. இதனால் புதிய தலைமுறைக்கு, சிகு விழா, லெபே வழிபாடு போன்றவைகள் அர்த்தமற்றதாக மாறுகின்றன. யுனெஸ்கோ அறிக்கையின்படி, பந்தியாகரா மலைத்தொடரில் ஆண்டுதோறும் சுமார் 15,000 சுற்றுலாப் பயணிகள் வருகிறார்கள், இது டோகான் சமூகத்தின் பொருளாதாரத்தில் 10-15% பங்களிக்கிறது.

அரசுக்கும் டோகான் மக்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட மோதல்:

நில உரிமை மற்றும் மோதல்:
டோகான் மக்கள் வாழும் பந்தியாகரா பாறைப் பகுதிகள், மரபுரீதியாக பொது நிலம் (communal land) எனக் கருதப்பட்டவை. ஆனால், மாலி அரசு புதிய சட்டங்களைக் கொண்டு வந்தபோது, இவை அரசின் கீழ் சென்றன. இந்த நிலங்களில் சுற்றுலா திட்டங்கள், சுரங்கவியல் அனுமதிகள், வேளாண் திட்டங்கள் ஆகியவை கொண்டு வரப்பட்டன. “இது எங்கள் பூர்வீக நிலம்” என்ற அடிப்படையில், டோகான் மக்கள் எதிர்ப்பு இயக்கங்களை ஏற்படுத்தினர். நிலத்தை அரசு விலை நிர்ணயமின்றி எடுத்து, சொந்தமாக முதலீட்டாளர்களுக்கு வழங்கியதிலிருந்து கடுமையான பதிலடி தோன்றியது. 2012-க்குப் பிறகு, சில பகுதிகளில் பராமரிக்கப்படாத நிலங்களில் மோதல்களும் உயிரிழப்புகளும் ஏற்பட்டன.

மாலி நாட்டில் இஸ்லாம் மதம் பெரும்பான்மையாக இருக்க, டோகான் மக்கள் தங்களது மரபு ஆன்மீகத்தையே கடைபிடிக்கின்றனர். ஆனால், சில மத அமைப்புகள் அந்தப் பகுதிகளில் இஸ்லாம் மற்றும் கிறிஸ்துவம் பரப்ப முயற்சி செய்தனர். மத மாற்றம் ஏற்படுத்த முற்பட்ட பிரிவுகள், டோகான் தெய்வ வழிபாடுகளை “முடங்கிய மாயை” எனக் குறிப்பிட்டன. இது, இன, மத அடிப்படையிலான மோதல்களுக்கும், சமூகப் பிளவுகளுக்கும் வழிவகுத்தது. இரு இனங்கள் இடையே ஆயுத மோதல்கள், வீடுகள் தீக்கிரையாவதும், உயிரிழப்பும் நடந்துள்ளது, அழியா சுவடுகளை உருவாக்கியது.
2016 மற்றும் 2021ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடையில், டோகான் பகுதிகளில் நில உரிமை மோதல்கள் மற்றும் மதப் பதட்டங்கள் காரணமாக சுமார் 500 பேர் உயிரிழந்தனர்.

சட்ட நடவடிக்கைகள்:

• Land Reform Act (2015): நில உரிமையை அரசு பதிவு செய்ய வேண்டும் என்ற புதிய சட்டம். இது பழங்குடி உரிமையை செல்லாததாக்கியது. சுமார் 80% டோகான் நிலங்கள் இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் அரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தன.
• Forest Management Law: பந்தியாகரா பகுதிகளைப் பாதுகாக்கும் பெயரில், மக்களின் வாழ்வுரிமையைக் கட்டுப்படுத்தியது.
• Tourism & Heritage Bill: டோகான் கலாச்சாரத்தை அரசு சொத்தாக அறிவித்தது, ஆனால் மக்கள் உடன்பாடின்றி.

மக்கள் தங்கள் எதிர்ப்புகளைத் தெரிவிக்கப் பலர் நீதிமன்ற வழக்குகள் தொடுத்தனர். மேலும் மாற்றுத் தீர்வாக சில கிராமங்கள் தனியாட்சி உறுதிமொழிகளை வெளியிட்டன: “அரசு ஒப்புதல் இல்லாமல் எங்களைத் தொட முடியாது” என்று. இதன் மூலம், UNDRIP (United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples) மூலம், சர்வதேச ஆதரவும் கிடைத்தது.

சமீப கால கலவரங்கள் (2018–2021):
புலால் வளர்ப்பாளர் இனங்களுக்கும் (Fulani) மற்றும் டோகான் மக்களுக்கும் இடையே நில மோதல் தீவிரமடைந்தது. இவை மாலியின் அரசியல் குழப்பங்கள், இஸ்லாமியத் தீவிரவாத அமைப்புகளின் தலையீடு, சட்டம் இல்லாமை ஆகியவற்றால் பெரிதும் தாக்கப்பட்டது. நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் உயிரிழந்தனர்; கிராமங்கள் அழிக்கப்பட்டன. 2019ஆம் ஆண்டில், மாலியின் ஒகோசகு (Ogo-Sagu) கிராமத்தில் டோகான் மக்களுக்கும் புலாணி பழங்குடியினருக்கும் இடையே நடந்த தாக்குதலில் சுமார் 160 பேர் கொல்லப்பட்டனர், இது சர்வதேச அளவில் கண்டனத்தைப் பெற்றது.

மாற்றத்திற்கான முயற்சிகள் மற்றும் தீர்வுகள்:

• Peace Accord 2019: டோகான் மற்றும் புலாணி இனங்கள் இடையே அமைதி உடன்பாடு.
• Participatory Land Mapping Program: மக்கள் உடன்பாட்டுடன் நில வரம்புகளை உறுதி செய்தல்.
• Cultural Autonomy Bill (2022): பழங்குடி மரபுகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டத் திட்டம் முன்வைக்கப்பட்டது.
• UNESCO டோகான் பகுதிகளை உலகப் பாரம்பரிய தளமாக அறிவித்து பாதுகாப்பில் எடுத்தது.
• NGO அமைப்புகள் – சமூக வாழ்வு, ஊடகவியல், மக்கள் உரிமை, குழந்தைகளின் கல்வி மேம்பாடு போன்றவற்றில் உதவி செய்தன.

டோகான் மக்கள் வெறும் பழங்குடி மக்களல்ல. அவர்கள் ஒரு உலகப் பாரம்பரியத்தின் காவலர்கள். தங்கள் கலாச்சார அறிவு, ஆன்மீகத் தத்துவம் மற்றும் இயற்கையோடு ஒன்றிய வாழ்க்கை முறையை, இன்றைய உலகம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது. நவீன வாழ்வின் ஒலி மந்தங்களைத் தவிர்த்து, இயற்கையின் இசையைக் கேட்க விரும்பினால், டோகான் மக்களின் வாழ்க்கையை ஒரு முறை பார்வையிட வேண்டிய அவசியம் நமக்கு ஏற்படுகிறது.

இவர்கள் தங்கள் பாரம்பரிய நிலங்களை, ஆன்மீக அடையாளங்களை, வாழ்வியல் வழிமுறைகளைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளக் கடுமையாகப் போராடி வருகின்றனர். அரசும், சர்வதேச அமைப்புகளும் இணைந்த முறையில், வளர்ச்சியும் மரபுப் பாதுகாப்பும் சமநிலையாகி அவர்களின் வாழ்வுரிமையை நிலைநிறுத்த வேண்டும். அரசாங்க நடவடிக்கைகள் அமைதி, உரிமை, புரிதலுடன் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதே நாளைய நம்பிக்கை.

-தீபா ஜெயபாலன்