நீதியின் நிழலில் பெண்களின் கண்ணீர்: பராமரிப்புச் சட்டங்களின் வரலாறும் சமூகத்தின் அவப்பெயரும்

குடும்பக் கட்டமைப்பும் கர்த்தாவின் அதிகாரமும்

இந்தியக் குடும்ப நலச் சட்டங்களின் பின்னணியில், ஜீவனாம்சம் மற்றும் பராமரிப்பு வழக்குகளின் முக்கியத்துவத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள, ‘கர்த்தா’ (குடும்பத் தலைவர்) என்ற பாரம்பரிய அதிகாரக் கட்டமைப்பைப் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகும். பல தலைமுறைகளாக, இந்தியக் குடும்பங்கள் சம்பாதிக்கும் ஒரே ஒரு ஆணின் நிதியதிகாரத்தின் கீழ் மட்டுமே இயங்கி வந்தன. இந்த அமைப்பில், சமையலறை மற்றும் வீட்டுப் பணிகள் பெண்ணின் எல்லையாகவும்; பணப்பெட்டி, சொத்துக்கள் மற்றும் ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதார அதிகாரம் ஆணின் வசமும் மட்டுமே வைக்கப்பட்டிருந்தன.

ஒரு வன்முறை நிறைந்த குடும்பத்தில், பணம் என்பது வெறும் பரிமாற்றக் கருவியல்ல; அது பெண்களை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தி, அடிமைப்படுத்தும் ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. சொந்தமாக வருமானம் இல்லாத ஒரு மனைவி, தன் அன்றாட உணவு, மருத்துவம் மற்றும் குழந்தைகளின் கல்விச் செலவுகளுக்குக் கூட கணவனின் கைகளையே எதிர்பார்த்து வாழ வேண்டியிருந்தது. குடும்ப வன்முறை தாங்காமல் ஒரு பெண் வீட்டை விட்டு வெளியேறும்போது, அவள் ஒரு உறவை மட்டும் இழப்பதில்லை; தன் ஒட்டுமொத்த வாழ்வாதாரத்தையும், பொருளாதாரப் பாதுகாப்பையும் சேர்த்தே இழக்கிறாள். எனவே, பராமரிப்புத் தொகை என்பது சமுதாயம் பெண்ணுக்கு வழங்கும் பிச்சையல்ல; அது அவளது அடிப்படை குடிமை உரிமையாகும்.

ஸ்ரீதேவியின் வரலாற்றுப் பயணம்: மூன்று காலங்களின் சட்டப் போராட்டம்

முதல் காலம்: 1980-கள் – உயிர்வாழ்விற்கான போராட்டம்

1980-களின் தொடக்கத்தில், கணவன் கமலின் கடுமையான உடல் மற்றும் மன ரீதியான சித்திரவதைகள் காரணமாக ஸ்ரீதேவி தன் வீட்டை விட்டு இரவோடு இரவாகத் துரத்தப்பட்டாள். கைகளில் ஏற்பட்ட காயங்களை அவள் தன் கண்ணாடி வளையல்களுக்குப் பின்னால் மறைத்துக் கொண்டாள்; தன் கண்ணீரைச் சமையலறை புகையோடு சேர்த்துத் துடைத்துக் கொண்டாள். கையில் கைக்குழந்தையான மாயாவுடன், உடுத்திய துணியுடன் அவள் வீதியில் நின்றாள். அன்றைய காலகட்டத்தில், சமூகம் அவளைக் கைவிடப்பட்டவளாக, துரதிர்ஷ்டசாலிப் பெண்ணாகப் பார்த்தது. அவளுக்கு இருந்த ஒரே சட்டப் பாதுகாப்பு, குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம் (CrPC) பிரிவு 125 மட்டுமே ஆகும். அவள் நீதிமன்றம் சென்றபோது, கமல் மிகவும் அலட்சியமாக, “எனக்குக் குறைந்த வருமானமே உள்ளது, என் சொந்தச் செலவுகளுக்கே பணம் போதவில்லை” என்று வாதிட்டான்.

1980-களில் நீதிமன்றங்கள் ஜீவனாம்சத்தை ஒரு தர்மமாகவே பார்த்தன. ஸ்ரீதேவியும் மாயாவும் பசியால் சாகாமல் இருக்க மிகக் குறைந்த தொகையையே நீதிமன்றங்கள் வழங்கின. வீட்டில் முடக்கப்பட்ட பெண்ணிடம் கணவனின் வருமானத்திற்கான எந்தவொரு சான்றுகளோ, வங்கி ஆவணங்களோ இல்லாததால், கணவனின் பொய் வார்த்தைகளே நீதிமன்றத்தில் எளிதாக வென்றன.

இரண்டாம் காலம்: 1990-கள் – படித்த பெண்ணின் கோபமும் நீதிமன்றப் பார்வைகளும்

1990-களில் சமுதாயத்தில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது. ஸ்ரீதேவி போன்ற பெண்கள் பல தடைகளைத் தாண்டிப் படித்துப் பட்டம் பெற்றனர். ஆனால், கல்வி அவர்களை வன்முறையிலிருந்து காப்பாற்றவில்லை. கமல் அவளைத் தனிமைப்படுத்தி, அவளது சுயமரியாதையைச் சிதைக்கும் புதிய மன ரீதியான வன்முறைகளைக் கையாண்டான். அவள் விவாகரத்து கோரி நீதிமன்றம் சென்றபோது, கமல் ஒரு புதிய தந்திர வாதத்தை முன்வைத்தான்: “இவள் நன்கு படித்தவள், வேலைக்குச் சென்று சம்பாதிக்கும் தகுதி கொண்டவள். அப்படிப்பட்ட ஒரு பெண்ணுக்கு நான் ஏன் என் பணத்தைத் தர வேண்டும்?”

இது அந்த காலகட்டத்து நீதிமன்றங்களின் ஒரு மிகப்பெரிய குருட்டுப் புள்ளியாக இருந்தது. பெண் ‘சம்பாதிக்கும் தகுதி’ பெற்றிருப்பதையும், ‘உண்மையில் அவளிடம் பணம் இருப்பதையும்’ சட்டம் குழப்பிக் கொண்டது. வேலை செய்யாத பெண்ணைப் பின்தங்கியவள் என்றும், வேலை செய்யத் தகுதி வாய்ந்த பெண்ணைச் சுயசார்புடையவள் என்றும் கூறி அவளது உரிமை மறுக்கப்பட்டது. ஒரு பட்டப்படிப்புச் சான்றிதழ் தன் குழந்தை மாயாவின் பசியைத் தீர்க்காது என்பதை நிரூபிக்க ஸ்ரீதேவி நீதிமன்றத்தில் கடுமையாகப் போராட வேண்டியிருந்தது.

நடுநிலைப் புள்ளி: மறைக்கப்பட்ட உண்மை (1992-ஆம் ஆண்டின் புறநகர் நீதிமன்ற வழக்கு – M.C. 19 of 1992)

இந்தத் தசாப்தத்தின் வரலாற்றில், 1992-ஆம் ஆண்டு ஒரு புறநகர் நீதிமன்றத்தில் நடந்த ஒரு குறிப்பிட்ட வழக்கு (M.C. 19 of 1992) நீதிமன்றங்களின் உண்மை அறியும் திறனின் போதாமையை மிகத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகிறது. நீதிமன்றத்தின் முன்னால் வைக்கப்பட்ட சாட்சியங்களைக் கொண்டு எது உண்மை என்று கண்டறிய முடியாமல் சட்டம் முற்றிலும் திணறிய காலகட்டம் இது.

ஸ்ரீதேவி நீதிமன்றக் கூண்டில் ஏறி, தனக்கு நள்ளிரவில் நடந்த அநீதிகளையும், மாரடைக்க வைக்கும் கொடுமைகளையும், பட்டினிச் சித்திரவதைகளையும் கண்ணீருடன் விவரித்தாள். மறுபுறம், சமூகத்தில் நல்ல அந்தஸ்தில் உள்ள, நாகரிகமாக உடையணிந்த கமல் அமைதியாக, மென்மையான குரலில் நின்றான். நான்கு சுவர்களுக்குள் நடந்த வன்முறைக்கு எந்தவொரு வீடியோ ஆதாரமோ அல்லது அண்டை வீட்டாரின் சாட்சியங்களோ இல்லை. பெண்ணிடம் இருந்தது வெறும் வார்த்தைகள் மட்டுமே; ஆணின் வசமோ முறையான கணக்குப் புத்தகங்களும், சமூக நற்சான்றிதழ்களும் இருந்தன.

குறுக்கு விசாரணையின் போது, கமலின் வழக்கறிஞர் ஸ்ரீதேவியின் மன உளைச்சலையும், கடுமையான அதிர்ச்சியையும் பயன்படுத்தி, அவளது வாக்குமூலங்களின் தேதிகளில் உள்ள சில சிறிய முரண்பாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி அவளை ஒரு பொய்யராகச் சித்தரித்தார். இந்த வழக்கின் முடிவில் நீதிமன்றம் சில கசப்பான உண்மைகளைத் தன் தீர்ப்பில் பதிவு செய்தது:

வார்த்தைகளின் சமமற்ற எடை: சமூகத்தில் பலம் வாய்ந்த, படித்த ஒரு கணவன் திட்டமிட்டுச் சொல்லும் பொய், வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்டு மனரீதியாக உடைந்துபோன ஒரு பெண்ணின் சிதறிய உண்மை வார்த்தைகளை விட நீதிமன்றத்தில் அதிக எடையைக் கொண்டுவிடுகிறது.

குறுக்கு விசாரணையின் எல்லைகள்: குறுக்கு விசாரணை என்பது தர்க்கத்தை (Logic) சோதிக்கும் ஒரு கருவி, ஆனால் அதிர்ச்சியும் வன்முறையும் தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டவை. பயத்தின் காரணமாக ஸ்ரீதேவி நீதிமன்றத்தில் தடுமாறும்போது, சட்டம் அவளது அதிர்ச்சியைப் பொய் என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறது.

ஆதாரங்களின்மை: இறுதிப் பகுப்பாய்வில், கண்ணுக்குத் தெரியாத மனக் காயங்களுக்கும், மூடிய அறைக்குள் நடந்த வன்முறைகளுக்கும் சட்டப்பூர்வமான கடின ஆதாரங்கள் கிடைக்காததால், உண்மை எது என்று கண்டறிய முடியாமல் நீதிமன்றமே திகைத்து நின்றது.

மூன்றாம் காலம்: 2020-கள் – சம்பளப் பட்டியலின் ஏமாற்று வேலை

தற்கால கார்ப்பரேட் யுகத்தில், கமல் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தின் உயர் அதிகாரியாக உயர்ந்தான். பழைய காலத்து உடல் வன்முறை இப்போது டிஜிட்டல் கண்காணிப்பாகவும், பொருளாதார வன்முறையாகவும் மாறியது. அவளது அனைத்துச் செலவுகளும் கண்காணிக்கப்பட்டு, அவள் மனரீதியாகத் துன்புறுத்தப்பட்டாள். ஸ்ரீதேவி பராமரிப்புத் தொகை கோரி நவீன சட்டங்களின் கீழ் விண்ணப்பித்தபோது, கமல் நீதிமன்றத்தில் ஒரு சிக்கலான சம்பளப் பட்டியலைக் காட்டி ஏமாற்றினான்.

அவனது மொத்த வருமானம் மிக அதிகமாக இருந்தாலும், ஆடம்பரக் கார் இஎம்ஐ , அதிகப்படியான காப்பீட்டு பிரீமியங்கள் மற்றும் பல்வேறு விருப்பச் சேமிப்புகளைக் காட்டி, தனது கையில் வரும் நிகரச் சம்பளம் மிகக் குறைவு என்று வாதிட்டான்.

“என் கையில் செலவிற்குப் பணமே இல்லை, நான் எப்படி ஜீவனாம்சம் தர முடியும்?” என்று கமல் வாதிட்டான். ஆனால், தற்போதைய 2025-ஆம் ஆண்டின் கேரள உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் மூலம் சட்டம் இந்த நிதி தந்திரங்களை முழுமையாக உடைத்தெறிந்துள்ளது. இந்தச் சேமிப்புகள் மற்றும் கடன் தவணைகள் அனைத்தும் கணவனின் தனிப்பட்ட சொத்துக்களே தவிர, செலவுகள் அல்ல என்று நீதிமன்றம் திட்டவட்டமாகத் தீர்ப்பளித்தது. கட்டாய சட்டப்பூர்வ வரிகளைத் தவிர எதையும் வருமானத்தில் இருந்து கழிக்க முடியாது என்று கூறி, ஸ்ரீதேவி மற்றும் மாயாவிற்கு அவர்களின் தகுதியான சமமான வாழ்க்கை தரத்தை (Comparable Standard of Living) நீதிமன்றம் உறுதி செய்தது.

இரண்டாம் போர்க்களம்: நீதிமன்ற வன்முறையும் நீதிபதிகளின் ஒருதலைப்பட்சப் பார்வைகளும்

கணவனால் ஏற்படுத்தப்படும் பொருளாதாரப் புறக்கணிப்பைத் தாண்டி, நீதிமன்றத்திற்குள் நுழையும் ஒரு பெண் பொது ஆவணங்களில் பதியப்படாத பல அடுக்கு மன உளைச்சல்களையும் வன்முறைகளையும் எதிர்கொள்கிறாள். சட்ட நடைமுறைகளே கணவனால் பெண்ணைப் பழிவாங்கும் ஒரு ஆயுதமாக மாற்றப்படுகின்றன. கணவர்கள் வேண்டுமென்றே வழக்கைத் தள்ளிப்போட்டு (Adjournments), பெண்ணை மீண்டும் மீண்டும் நீதிமன்றத்திற்கு வரவழைக்கிறார்கள். தனியாக வேலை செய்துகொண்டோ அல்லது குழந்தையைப் பராமரித்துக்கொண்டோ ஒவ்வொரு முறையும் நீதிமன்றத்திற்கு வருவது அந்தப் பெண்ணிற்குப் பெரும் சுமையாகும்.

ஒவ்வொரு நீதிமன்ற நாளும் அவளுக்கு ஒரு மன உளைச்சலைத் தருகிறது. தன்னைத் துன்புறுத்திய கணவன் மற்றும் அவனது குடும்பத்தினருக்கு அருகிலேயே, நெரிசல் மிகுந்த நீதிமன்ற வராண்டாக்களில் அவள் பல மணி நேரம் அமர்ந்திருக்க வேண்டியுள்ளது. அவர்களின் ஏளனப் பேச்சுகளையும், மிரட்டல் பார்வைகளையும் அவள் எதிர்கொள்ள வேண்டும். அதுமட்டுமின்றி, குழந்தை மாயாவிற்குப் பராமரிப்புத் தொகை கேட்கும்போது, தாயைப் பயமுறுத்தி வழக்கைத் திரும்பப் பெற வைப்பதற்காகவே கணவர்கள் குழந்தையின் ‘காவல் உரிமை’ (Custody) கோரி எதிர்வழக்குத் தொடங்குவது ஒரு வழக்கமான தந்திரமாக உள்ளது.

இந்தத் துயரங்களை மேலும் அதிகமாக்குவது நீதிமன்றங்களில் நிலவும் ஒருதலைப்பட்சமான நீதித்துறைப் பார்வைகளாகும் (Judicial Bias). நீதிபதிகள், தங்களின் சட்டப் பயிற்சிகளையும் தாண்டி, தாங்கள் வாழும் சமுதாயத்தின் ஆணாதிக்கச் சிந்தனைகளில் இருந்து முற்றிலும் விடுபட்டவர்களாக இருப்பதில்லை. நீதிமன்றத்தில் தன் உரிமைகளுக்காகப் பேசும் அல்லது பொருளாதாரப் பங்கைக் கேட்கும் ஒரு பெண்ணை “பிடிவாதக்காரி,” “அடங்காதவள்” அல்லது “குடும்பத்தை உடைப்பவள்” என்ற கண்ணோட்டத்திலேயே பல நீதிபதிகள் அணுகுகிறார்கள்.

விசாரணையின் போது, பல நீதிபதிகள் தங்களின் நடுநிலைத் தன்மையை மறந்து, வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணிற்கு “சகிப்புத்தன்மை,” “விட்டுக்கொடுத்துப் போதல்” மற்றும் “குடும்பத்தின் புனிதத்தைக் காப்பாற்றுதல்” குறித்துப் பாடம் நடத்தத் தொடங்குகிறார்கள். ஒரு பெண் நீதிமன்றத்திற்கு நேர்த்தியாக உடையணிந்து வந்தால், “இவள் பாதிக்கப்பட்டவள் போல் தெரியவில்லை” என்று அவளது துயரம் எளிதாக நிராகரிக்கப்படுகிறது. அதே நேரத்தில், கடுமையான கேள்விகளால் அவள் அழுகையோ அல்லது கோபமோ அடைந்தால், அவள் “மனநிலை சரியில்லாதவள்” என்று முத்திரை குத்தப்படுகிறாள். இந்தச் சட்ட இயந்திரம் ஒருதலைப்பட்சமாகவே இயங்குகிறது: கணவனின் கோபம் நியாயமானதாகவும், மனைவியின் வாழ்வாதாரக் கூக்குரல் ஓர் ஒழுக்க மீறலாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

சமுதாய அவப்பெயர் மற்றும் அதன் தாக்கங்கள் (Social Stigma & Impact)

சமூகத் தாக்கங்கள்

பாதுகாப்பு அரண்: கணவனின் மொத்த வருமானத்தின் அடிப்படையில் பராமரிப்புத் தொகை கணக்கிடப்படும் போது, பெண்களை எளிதாக ஏமாற்றிவிட முடியாது என்ற பயம் சமூகத்தில் உருவாகிறது.

வழக்குச் சோர்வு (Litigation Fatigue): பணபலம் கொண்ட கணவர்கள் வழக்கை பல வருடங்கள் இழுத்தடிக்கும் போது, ஏழைப் பெண்கள் நீதிமன்றப் படிக்கட்டுகளில் ஏறி ஏறி மனரீதியாகவும் நிதிரீதியாகவும் சோர்வடைந்து போகிறார்கள். இந்தத் தாமதமே பெண்களுக்கு நடக்கும் மற்றொரு அநீதியாகும்.

அடுத்த தலைமுறையின் பாதுகாப்பு: ஒரு தாய் தன் உரிமைக்கான தொகையைப் பெறும்போது, அவளது குழந்தை மாயாவின் எதிர்காலம் பாதுகாக்கப்படுகிறது. அது அந்தக் குழந்தையின் கல்வியையும் நல்வாழ்வையும் உறுதி செய்கிறது.

சமுதாய அவப்பெயர் (Social Stigma)

“பண ஆசை பிடித்தவள்” என்ற முத்திரை: ஜீவனாம்சம் கேட்கும் பெண்கள் மீது சமூகம் குத்தும் முதல் முத்திரை, அவர்கள் கணவனின் பணத்தைப் பறிக்கப் பார்க்கிறார்கள் என்பதாகும். அவள் குடும்பத்திற்காகத் தன் வாழ்நாளை, உழைப்பைத் தியாகம் செய்ததை இந்தச் சமூகம் எளிதாக மறந்துவிடுகிறது.

குடும்பத்தை உடைத்தவள் என்ற பழி: எவ்வளவுதான் குடும்ப வன்முறையையும், சித்திரவதைகளையும் ஒரு பெண் அனுபவித்திருந்தாலும், “ஒரு பெண்ணாக இவள் சகிப்புத்தன்மையுடன் இருந்திருக்கலாம், குடும்பத்தை உடைத்துவிட்டாள்” என்ற பழிச்சொல் அவள் மீதுதான் சுமத்தப்படுகிறது.

சமூகப் புறக்கணிப்பு: விவாகரத்து பெற்ற அல்லது கணவனைப் பிரிந்த பெண்கள் இன்றும் பல சுபநிகழ்ச்சிகளில் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள். வாடகைக்கு வீடு தேடும்போது கூட, தனித்து வாழும் பெண்களுக்கு வீடு தரப் பலர் தயங்குகிறார்கள்.

கண்ணுக்குத் தெரியாத மனக்காயங்கள்: உணர்வுபூர்வமான மற்றும் மூடிய அறைக்குள் நடக்கும் வன்முறைகளுக்குப் புற ஆதாரங்கள் இல்லாததால், நீதிமன்றத்தில் பேசும் பெண் சொந்த பந்தங்களாலும் சமூகத்தாலும் தப்பாகப் பேசப்படுகிறாள். “இவ்வளவு காலம் ஏன் பொறுத்திருந்தாய்?” அல்லது “அவனை நீ எப்படி ஆத்திரமூட்டினாய்?” போன்ற கேள்விகளால் வன்முறையாளர் தப்பித்துக் கொள்ள, பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணே குற்றவாளியாக்கப்படுகிறாள்.

இறுதியாக

இந்தியக் குடும்ப நலச் சட்டங்களின் வரலாறு, கர்த்தாவின் முழுமையான அதிகாரத்திலிருந்து உயர் நீதிமன்றங்களின் கடுமையான நிதி வெளிப்படைத்தன்மை விதிகள் வரை, பின்தங்கியவர்களைப் பாதுகாப்பதில் நீதித்துறை மிகப்பெரிய மைல்கற்களை எட்டியுள்ளது என்பதை நிரூபிக்கிறது. இருப்பினும், நீதிமன்ற வராண்டாக்களும் சமுதாயத்தின் பார்வைகளும் மாறாதவரை இந்தச் சட்டங்கள் முழுமையான நீதியைத் தராது. சட்டம் தன் நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட ஒருதலைப்பட்சப் பார்வைகளைக் களைந்து, பெண்ணின் பொருளாதாரப் போராட்டத்தை ஒரு தார்மீகத் தோல்வியாகப் பார்ப்பதை இச்சமூகம் நிறுத்தும்போதுதான் உண்மையான பாலின நீதி நிலைநாட்டப்படும். அதற்கான போராட்டங்களாக சமூகத்தில் மனமாற்றம் ஏற்படவும், சட்டங்களில் நெருக்கடி கொடுக்கவும் என இருமுனையிலும் மேற்கொள்ளவேண்டும்.

– கோ.கீதாஞ்சலி ஸ்ருதி கமலா