ஆஸ்கார் கேம்பெய்ன்: விருதுகளின் தேர்தல் அரசியல்
ஆஸ்கார் விருது என்பது ஒரு போட்டித் தேர்வை விட ஒரு தேர்தல் (Election) போன்றது. ஒரு படம் நன்றாக இருந்தால் மட்டும் போதாது, அந்தப் படத்தை ஆஸ்கார் விருதுக்கு வாக்களிக்கும் சுமார் 10,000 உறுப்பினர்களைப் பார்க்க வைக்க வேண்டும். இதற்குச் செய்யப்படும் வேலைகளையே “ஆஸ்கார் கேம்பெய்ன்” (Oscar Campaign) என்கிறோம். இதைப் பயனாளர்களைக் கவருவதற்காகச் செய்கிறார்கள். ஆஸ்கார் விருதுக்கு வாக்களிப்பவர்கள் உலகம் முழுவதும் பரவி இருக்கும் சினிமா கலைஞர்கள். அவர்களுக்குத் தினமும் நூற்றுக்கணக்கான படங்கள் வரும். அதில் உங்கள் படத்தை அவர்கள் பார்க்க வேண்டும் என்றால், நீங்கள் அவர்களுக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் திரையிடல்கள் (Private Screenings) நடத்த வேண்டும். இதற்கான ஹோட்டல் வாடகை, உணவு மற்றும் இதர செலவுகள் கோடிக்கணக்கில் இருக்கும். விளம்பரப் பலகைகள் (Billboard Ads) மூலமாகவும் பிரச்சாரம் செய்வார்கள். அமெரிக்காவின் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் (Los Angeles) நகரில் உள்ள முக்கிய வீதிகளில், “இந்த விருதுக்காக இந்தப் படத்தை பரிசீலியுங்கள்” (For Your Consideration) என்று பெரிய விளம்பரப் பலகைகள் வைக்கப்படும். வாக்காளர்கள் காரில் போகும்போதும் வரும்போதும் உங்கள் படத்தின் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். இதற்குப் பல கோடி ரூபாய் செலவாகும்.
மேலும் நேர்காணல்கள் மற்றும் பார்ட்டிகள் (PR & Parties) நடத்தப்படும். இயக்குநரும், நடிகர்களும் அமெரிக்காவிலேயே தங்கிப் பெரிய இதழ்களுக்குப் பேட்டி கொடுக்க வேண்டும். வாக்காளர்களுடன் இரவு விருந்துகளில் (Dinner Parties) கலந்து கொண்டு பேச வேண்டும். அவர்களுடன் நட்பு பாராட்டுவது ஓட்டுகளைப் பெற உதவும். ‘RRR’ படம் இந்திய அரசால் அதிகாரப்பூர்வமாக ஆஸ்காருக்கு அனுப்பப்படவில்லை. ஆனால், ராஜமௌலி தனது சொந்த முயற்சியிலும், தயாரிப்பாளரின் பணத்திலும் (சுமார் 80 கோடி ரூபாய்க்கும் மேல் செலவு செய்யப்பட்டதாகத் தகவல்) அமெரிக்காவில் தங்கிப் படத்தை விளம்பரப்படுத்தினார். அவர் அமெரிக்காவின் பல திரையரங்குகளில் படத்தை ஓடவிட்டார். பெரிய ஹாலிவுட் இயக்குநர்களைச் சந்தித்துப் பேசினார். இதனால்தான் ‘நாட்டு நாட்டு’ பாடல் அனைவர் கவனத்தையும் ஈர்த்து விருது வென்றது. ஆனால் பணபலம் இல்லாதவர்களின் நிலை மோசமாக உள்ளது. இந்தியாவில் இருந்து பல சிறந்த கலைப்படங்கள் (உதாரணமாக: ‘விசாரணை’, ‘கடைசி விவசாயி’) ஆஸ்காருக்கு அனுப்பப்படுகின்றன. ஆனால், அந்தப் படக்குழுவினரிடம் அமெரிக்காவில் தங்கி விளம்பரம் செய்யப் பணபலம் இருப்பதில்லை. இதனால் அந்தப் படங்கள் எவ்வளவுதான் தரமாக இருந்தாலும், வாக்காளர்களின் பார்வைக்குச் செல்லாமலேயே தோற்றுவிடுகின்றன. இது ஏன் ஒரு அரசியல் என்றால், யாரிடம் பணம் இருக்கிறதோ, அவர்களால் தான் ஆஸ்கார் உறுப்பினர்களின் கவனத்தை ஈர்க்க முடியும். இதனால், ஒரு ஏழை நாட்டின் மிகச்சிறந்த படத்தை விட, ஒரு பணக்காரத் தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் சாதாரண படம் விருது வெல்ல அதிக வாய்ப்பு உள்ளது. இதையே “விருதுகளை விலைக்கு வாங்குதல்” அல்லது “விளம்பர அரசியல்” என்று விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஆஸ்கார் என்பது திறமைக்கான போட்டி மட்டுமல்ல; அது ஒரு பண பலம் மற்றும் செல்வாக்கிற்கான போட்டி. இப்போது உங்களுக்கு ‘விளம்பரம்’ என்பது எப்படி ஆஸ்காரில் வேலை செய்கிறது என்று புரிகிறதா?
சத்யஜித் ராய்: காலம் கடந்த அங்கீகாரம்
சத்யஜித் ராய் (Satyajit Ray) ஆஸ்கார் விருது பெற்றது, இந்திய சினிமா வரலாற்றிலேயே மிகவும் உணர்ச்சிகரமான மற்றும் கௌரவமான ஒரு தருணமாகும். அவர் ஏன் இந்த விருதைப் பெற்றார் மற்றும் அதன் பின்னணியில் இருந்த அரசியல் என்ன என்பதைப் பற்றி விரிவாகப் பார்ப்போம். அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட படத்திற்காக ஆஸ்கார் பெறவில்லை. மாறாக, “திரைப்படக் கலையில் அவர் காட்டிய அபூர்வமான மேதைமை மற்றும் உலகெங்கிலும் உள்ள சினிமா கலைஞர்களிடமும் ரசிகர்களிடமும் அவர் ஏற்படுத்திய ஆழமான மனிதாபிமான தாக்கம்” ஆகியவற்றை அங்கீகரிக்கும் வகையில் அவருக்கு 1992-இல் ‘வாழ்நாள் சாதனையாளர்’ (Honorary Award) விருது வழங்கப்பட்டது. இந்த விருது வழங்கப்படும் போது, சத்யஜித் ராய் மிகவும் உடல்நலம் குன்றி கொல்கத்தாவில் உள்ள ஒரு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். அவரால் நேரில் சென்று விருது வாங்க முடியாததால், ஆஸ்கார் அமைப்பே கொல்கத்தாவிற்கு வந்து அவருக்கு விருதை வழங்கியது. அவர் மருத்துவமனை படுக்கையில் இருந்தபடியே ஆஸ்கார் சிலையை கையில் ஏந்தி, வீடியோ மூலம் ஆற்றிய உரை இன்றும் பலரையும் நெகிழ வைக்கும் ஒரு காட்சி.
இந்த விருதுக்கு பின்னால் இருந்த ‘அரசியல்’ குறித்தும் விமர்சனங்கள் உள்ளன. சத்யஜித் ராய் 1950-களிலேயே ‘பதேர் பாஞ்சாலி’ (Pather Panchali) போன்ற உலகத்தரம் வாய்ந்த படங்களை எடுத்தவர். அவருக்கு 1992-இல், அதாவது அவர் இறப்பதற்கு 24 நாட்களுக்கு முன்புதான் இந்த விருது வழங்கப்பட்டது. “உலக சினிமாவின் மாபெரும் கலைஞனுக்கு ஏன் இவ்வளவு தாமதமாக அங்கீகாரம் தரப்பட்டது?” என்ற கேள்வி இன்றும் ஆஸ்கார் அமைப்பின் மீது உள்ளது. மேலும் மேற்கத்திய மேலாதிக்கம் (Western Validation) இதில் தெரிகிறது. அவர் இயக்கிய ‘அபு ட்ரைலாஜி’ (Apu Trilogy) போன்ற படங்களை ஹாலிவுட் ஜாம்பவான்களான மார்ட்டின் ஸ்கோர்செஸி (Martin Scorsese) மற்றும் பிரான்சிஸ் ஃபோர்டு கொப்போலா போன்றவர்கள் கொண்டாடிய பிறகுதான், ஆஸ்கார் அமைப்பு அவரைத் திரும்பிப் பார்த்தது. அதாவது, மேற்கத்திய இயக்குநர்கள் அங்கீகரித்தால் மட்டுமே இந்தியக் கலைஞர்களுக்கு மதிப்பு என்ற நிலையை இது காட்டுகிறது. இருப்பினும், ராய் தனது உரையில், “நான் சினிமா நுணுக்கங்கள் அனைத்தையும் அமெரிக்கத் திரைப்படங்களைப் பார்த்துதான் கற்றுக்கொண்டேன்” என்று கூறினார். ஒரு வகையில், அமெரிக்கச் சினிமாவைத் தனது குருவாகக் கருதிய ஒரு மாபெரும் கலைஞனுக்கு, அமெரிக்கா திருப்பிச் செய்த கௌரவமாகவும் இது பார்க்கப்படுகிறது.
ஸ்லம்டாக் மில்லியனர்: மேற்கத்தியப் பார்வை அரசியல்
‘Slumdog Millionaire’ (2009) ஆஸ்கார் வென்றது இந்தியர்களுக்குப் பெருமையாக இருந்தாலும், அதன் பின்னணியில் இருந்த “பார்வை அரசியல்” இன்றும் விவாதிக்கப்படும் ஒரு விஷயம். இந்தப் படம் இந்தியாவைப் பற்றி ஒரு இந்தியர் எடுத்த படம் அல்ல; ஒரு பிரிட்டிஷ் இயக்குநர் (டேனி பாய்ல்) எடுத்த படம். மேற்கத்திய நாடுகள் இந்தியாவை எப்படிப் பார்க்க விரும்புகிறார்களோ (சேரிகள், பிச்சை எடுக்கும் குழந்தைகள், அழுக்கு நிறைந்த தெருக்கள்), அப்படியே இந்தப் படம் காட்டியது. இந்திய இயக்குநர்கள் இதே போன்ற கதைகளை எடுத்தபோது கிடைக்காத அங்கீகாரம், ஒரு வெள்ளைக்கார இயக்குநர் எடுத்தபோது கிடைத்ததுதான் இதிலுள்ள முக்கிய அரசியல். இதிலும் “வெள்ளைக்காரனின் மீட்பர்” பிம்பம் (White Savior Narrative) உள்ளது. இந்தக் கதையில் நாயகன் தனது கஷ்டங்களில் இருந்து மீள்வதற்கு ஒரு மேற்கத்திய நிறுவனம் நடத்தும் ‘Who Wants to be a Millionaire’ குவிஸ் நிகழ்ச்சிதான் காரணமாகிறது. அதாவது “இந்தியாவின் வறுமையை மேற்கத்தியத் தொழில்நுட்பம் அல்லது வாய்ப்புகள் தான் காப்பாற்றும்” என்ற மறைமுகக் கருத்து இதில் இருப்பதாகச் சமூக ஆர்வலர்கள் விமர்சித்தனர்.
மேலும் ‘Slumdog’ (சேரி நாய்) என்ற வார்த்தை இந்தியர்களிடையே கடும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது. “மக்களையும் நாயையும் ஒப்பிடுவதா?” என்று மும்பை சேரி மக்கள் போராட்டம் நடத்தினார்கள். ஆனால், ஹாலிவுட் இதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. இந்தியர்களைத் தரம் தாழ்த்தும் ஒரு வார்த்தை, சர்வதேச அளவில் ஒரு ‘கூல்’ வார்த்தையாக மாற்றப்பட்டது ஒரு வகையான கலாச்சார ஆதிக்கம். 2008-2009 காலகட்டத்தில் இந்தியா ஒரு வளர்ந்து வரும் பொருளாதார நாடாக உலகளவில் பார்க்கப்பட்டது. ஹாலிவுட்டுக்கு இந்தியாவின் ஒரு பெரிய “சந்தை” தேவைப்பட்டது. ஏ.ஆர். ரஹ்மான் போன்ற இந்தியக் கலைஞர்களுக்கு விருது கொடுப்பதன் மூலம், இந்தியச் சினிமா உலகையும் ரசிகர்களையும் ஆஸ்கார் தன்பக்கம் ஈர்த்தது. ‘Slumdog Millionaire’ ஒரு நல்ல சினிமாவாக இருக்கலாம், ஆனால் அது “இந்தியாவுக்கான விருது” என்பதை விட “இந்தியா பற்றி அமெரிக்காவும் இங்கிலாந்தும் உருவாக்கிய பிம்பத்திற்கான விருது” என்பதே உண்மை.
ஈரானிய மற்றும் சர்வதேசத் திரைப்படங்களின் வெற்றி
ஈரானிய படங்கள் ஆஸ்கார் வென்றது ஒரு சுவாரஸ்யமான மற்றும் ஆச்சரியமான விஷயம். அவர்கள் ‘RRR’ அல்லது ஹாலிவுட் படங்கள் போல கோடிக்கணக்கில் விளம்பரத்திற்குச் செலவு செய்வதில்லை. ஆனால், அங்கே “அரசியல் அனுதாபம்” மற்றும் “கலை நேர்த்தி” ஆகிய இரண்டு விஷயங்கள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. ஈரானிய படங்கள் (குறிப்பாக அஸ்கர் ஃபர்ஹாதி இயக்கிய ‘A Separation’, ‘The Salesman’) எப்படி விருது வென்றன என்பதன் பின்னணியில் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான அனுதாபம் (Political Sympathy) உள்ளது. ஈரானில் கடுமையான சென்சார்ஷிப் மற்றும் அரசாங்கக் கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன. அங்குள்ள இயக்குநர்கள் தங்கள் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்காகப் போராடிப் படம் எடுக்கிறார்கள். அமெரிக்காவிற்கும் ஈரானுக்கும் அரசியல் ரீதியாகப் பகை உண்டு. ஈரானிய அரசாங்கத்தை மறைமுகமாக விமர்சிக்கும் அல்லது அங்குள்ள மக்களின் எதார்த்த வாழ்க்கையைக் காட்டும் படங்களுக்கு ஆஸ்கார் (அமெரிக்கா) ஆதரவு தருவது ஒரு அரசியல் உத்தி. “நாங்கள் ஈரானிய அரசாங்கத்தை எதிர்க்கிறோம், ஆனால் அங்குள்ள கலைஞர்களை நேசிக்கிறோம்” என்ற பிம்பத்தை அமெரிக்கா இதன் மூலம் காட்டுகிறது.
இயக்குநர் ஜாஃபர் பனாஹி (Jafar Panahi) போன்றவர்கள் ஈரானில் படம் எடுக்கத் தடை விதிக்கப்பட்டு, சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். அவர் சிறையில் இருந்தபடியே ரகசியமாகப் படம் எடுத்து வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பினார். இத்தகைய “போராட்டக் கலைஞர்கள்” மீது ஆஸ்கார் உறுப்பினர்களுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட மதிப்பும் அனுதாபமும் உண்டு. இது அவர்களுக்கு விளம்பரம் இல்லாமலேயே ஓட்டுகளைப் பெற்றுத் தருகிறது. 2017-இல் அஸ்கர் ஃபர்ஹாதியின் ‘The Salesman’ படம் ஆஸ்கார் வென்றதற்கு ஒரு முக்கியக் காரணம் டொனால்ட் டிரம்ப். டிரம்ப் அதிபராக இருந்தபோது ஈரானியர்கள் அமெரிக்காவிற்குள் நுழையத் தடை விதித்தார். இதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும் வகையில், அஸ்கர் ஃபர்ஹாதி ஆஸ்கார் விழாவைப் புறக்கணித்தார். இந்தச் செயல் ஹாலிவுட்டில் பெரிய அதிர்வலையை ஏற்படுத்தியது. டிரம்ப்பின் கொள்கைக்கு எதிராகத் தங்கள் எதிர்ப்பைக் காட்ட, ஆஸ்கார் உறுப்பினர்கள் அனைவரும் ஈரானியப் படத்திற்கு வாக்களித்தனர். இங்கே படத்தைத் தாண்டி “அரசியல் எதிர்ப்பு” விருதாக மாறியது.
ஜப்பான் மற்றும் பிற ஆசிய நாடுகளின் ஆஸ்கார் வெற்றிகளுக்குப் பின்னணியிலும் சுவாரசியமான அரசியல் மாற்றங்கள் உள்ளன. ஜப்பானைப் பொறுத்தவரை, அது வெறும் “அனுதாபம்” சார்ந்தது அல்ல; அது “தொழில்நுட்பம் மற்றும் உலகளாவிய சந்தை ஆதிக்கம்” சார்ந்தது. ஜப்பான் தனது கலாச்சாரத்தை (Anime, Samurai வரலாறு, உணவு) மிக வலிமையாக உலகுக்குக் கடத்தியுள்ளது. அதன் வெற்றிக்குப் பின்னும் முக்கிய அரசியல் காரணிகள் உண்டு. இது ஜப்பானின் “சாஃப்ட் பவர்” (Soft Power) ஆகும். 2003-இல் மியாசாகியின் ‘Spirited Away’ ஆஸ்கார் வென்றது; இது டிஸ்னி போன்ற அமெரிக்க நிறுவனங்களின் ஏகபோக உரிமையை உடைத்தது. ஜப்பானிய அனிமேஷன்களுக்கு உலகம் முழுவதும் உள்ள ரசிகர்கள் ஆஸ்கார் உறுப்பினர்கள் மேல் அழுத்தம் கொடுத்தனர். ஹாலிவுட் தழுவலும் இதில் உள்ளது; பல ஹாலிவுட் இயக்குநர்கள் (உதாரணமாக குவெண்டின் டொரான்டினோ) ஜப்பானிய சினிமாவின் தீவிர ரசிகர்கள். இந்த “நட்பு அரசியல்” ஜப்பானியப் படங்களுக்கு அமெரிக்காவில் எப்போதும் ஒரு சிவப்புக் கம்பள வரவேற்பைத் தருகிறது. ஐரோப்பிய நாடுகளின் ஆதிக்கத்தைப் (பிரான்ஸ், இத்தாலி) பார்த்தால், ஆஸ்கார் வரலாற்றில் அமெரிக்காவிற்கு அடுத்தபடியாக அதிக விருதுகளை வென்றது இத்தாலியும் பிரான்சும் தான். இதற்குப் பின்னால் இருப்பது “கலாச்சார மேலாதிக்கம்”. ஐரோப்பிய சினிமாதான் “உயர்தர சினிமா” (Classy Cinema) என்ற பிம்பத்தை ஹாலிவுட் ஆரம்பத்திலிருந்தே நம்பி வருகிறது. அமெரிக்காவிற்குப் பிரான்ஸ் ஒரு சிறந்த அரசியல் நட்பு நாடு என்பதால், ஆஸ்காரில் பிரஞ்சுப் படங்களுக்கு எப்போதும் ஒரு முன்னுரிமை உண்டு.
சந்தை மாற்றங்களும் பன்முகத்தன்மையும்
வணிகம் மற்றும் சந்தை (Commercial Interests) ரீதியாகப் பார்த்தால், ஆரம்பகால ஹாலிவுட்டில் கருப்பின மற்றும் பூர்வகுடி மக்கள் வெறும் “துணை நடிகர்களாக” அல்லது “வில்லன்களாகவே” இருக்க வேண்டும் என்பது எழுதப்படாத விதியாக இருந்தது. அப்போதுதான் தெற்கு அமெரிக்க மாநிலங்களில் படங்கள் ஓடும். இந்தப் பொருளாதாரச் சிந்தனை ஆஸ்கார் தேர்விலும் எதிரொலித்தது. 2015 மற்றும் 2016-இல் #OscarsSoWhite என்ற போராட்டம் இணையத்தில் வெடித்த பிறகு, ஆஸ்கார் அமைப்பு தனது உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகப்படுத்தியது. இப்போது அதிகப்படியான பெண்கள், கருப்பினத்தவர் மற்றும் சர்வதேசக் கலைஞர்கள் உறுப்பினர்களாகச் சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர். இதன் விளைவாகவே ‘Parasite’, ‘Moonlight’ போன்ற படங்கள் விருதுகளை வெல்லத் தொடங்கியுள்ளன. 2020-இல் தென்கொரியாவின் ‘Parasite’ சிறந்த படத்திற்கான ஆஸ்காரை வென்றது ஒரு வரலாற்றுச் சாதனை. இதற்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய அரசியல் மாற்றம் இருந்தது. இயக்குநர் பாங் ஜூன்-ஹோ மேடையிலேயே, “ஒரே அங்குலத் திரை (Subtitles) தடையைத் தாண்டி வந்தால், பல அற்புதமான படங்களைப் பார்க்கலாம்” என்று கூறினார்.
இறுதியில், ஒரு விருதோ அல்லது பதக்கமோ கலையின் தரத்திற்குச் சான்றிதழ் ஆகிவிட முடியாது. பணபலமும் அரசியல் செல்வாக்கும் ஒரு படைப்பை உலகமே கவனிக்க வைக்கலாம், ஆனால் மக்களின் ஆன்மாவோடு பேசும் படைப்புகளுக்கு எந்த ஒரு நிறுவனத்தின் அங்கீகாரமும் தேவையில்லை. விருதுகளைத் துணிச்சலாகப் புறக்கணிப்பவர்களும், அங்கீகாரங்களை விட மனிதநேயத்தைப் பெரிதாகக் கருதுபவர்களுமே வரலாற்றில் நிலைக்கிறார்கள். உண்மையான கலை என்பது அதிகாரத்திற்குப் பணியாமல், என்றென்றும் சாமானியனின் குரலாக ஒலிக்க வேண்டும்.
– முற்றும் –
– முத்துவேல்
