புறக்கணிக்கப்பட்ட இனங்களின் வலியைப் பேசிய படங்கள்
அமெரிக்காவின் பூர்வகுடி மக்கள் மற்றும் கருப்பின மக்களின் வலிகளைப் பேசிய, ஆனால் ஆஸ்கார் மேடையில் பெரிய அளவில் அங்கீகரிக்கப்படாத அல்லது நிராகரிக்கப்பட்ட முக்கிய திரைப்படங்களைப் பற்றி இங்கே காண்போம். ஆஸ்கார் விருது என்பது பெரும்பாலும் அமெரிக்காவின் மேலாதிக்கத்தை நியாயப்படுத்தும் கதைகளையே முன்னிறுத்துவதாக ஒரு விமர்சனம் உண்டு. அந்த வகையில், உண்மைகளைத் துணிச்சலாகப் பேசிய சில படங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. முதலாவதாகச் செவ்விந்தியர்கள் (Native Americans) குறித்த படங்கள். இந்த மக்களின் வரலாற்றைச் சிதைக்காமல் காட்டிய பல படங்கள் ஆஸ்காரால் புறக்கணிக்கப்பட்டன. மார்ட்டின் ஸ்கோர்செஸி இயக்கிய ‘Killers of the Flower Moon’ (2023) திரைப்படம் ஓசேஜ் (Osage) இன மக்கள் தங்களின் நிலத்திற்காகவும் எண்ணெய்க்காகவும் அமெரிக்க வெள்ளையர்களால் எப்படிக் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டார்கள் என்பதைப் பதிவு செய்தது. 10 பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டும், ஒரு விருது கூட வழங்கப்படாமல் இந்தப் படம் பெரிய அளவில் “நிராகரிக்கப்பட்டது”. குறிப்பாக, நடிகை லில்லி கிளாட்ஸ்டோன் (Lily Gladstone) விருது வெல்வார் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டு ஏமாற்றமளித்தது.
மற்றொரு படமான ‘Little Big Man’ (1970) செவ்விந்தியர்களை “காட்டுமிராண்டிகள்” என்று காட்டிய ஹாலிவுட் போக்கிற்கு மாறாக, அவர்களை உணர்வுள்ள மனிதர்களாகக் காட்டியது. இப்படம் ஆஸ்கார் போட்டியில் பெரிய அளவில் கவனிக்கப்படவில்லை. ‘Soldier Blue’ (1970) திரைப்படம் அமெரிக்க ராணுவம் செவ்விந்தியப் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளைக் கொன்று குவித்த “Sand Creek Massacre” எனும் கொடூரச் சம்பவத்தைத் திரையில் காட்டியது. இது அமெரிக்காவின் கறுப்புப் பக்கத்தைப் பேசியதால், அப்போதே ஆஸ்காரால் கண்டுகொள்ளப்படவில்லை. ‘Bury My Heart at Wounded Knee’ (2007) திரைப்படம் அமெரிக்க அரசு பூர்வகுடி மக்களை எப்படிக் கட்டாயப்படுத்தி இடம்பெயரச் செய்தது என்பதைப் பேசியது. இந்தப் படம் தியேட்டர் ரிலீஸ் இல்லாமல் தொலைக்காட்சியில் (HBO) வெளியானதால் ஆஸ்கார் போட்டிக்குள்ளேயே வரவில்லை.
கருப்பின மக்களின் வலிகளையும், அவர்களின் போராட்டங்களையும், அமெரிக்காவின் இனவெறியையும் துணிச்சலாகக் காட்டிய படங்களும் புறக்கணிக்கப்பட்டன. ஸ்பைக் லீ இயக்கிய ‘Do the Right Thing’ (1989) அமெரிக்காவில் நிலவும் இனவெறி மற்றும் போலீஸ் அராஜகத்தைப் பேசியது. அந்த ஆண்டின் சிறந்த படத்திற்கான (Best Picture) பரிந்துரையில் கூட இது சேர்க்கப்படவில்லை. இது ஒரு மிகப்பெரிய வரலாற்றுப் பிழையாக இன்றும் பார்க்கப்படுகிறது. தீவிரமான கருப்பினப் போராளி மால்கம் எக்ஸின் வாழ்க்கையைப் பேசிய ‘Malcolm X’ (1992) திரைப்படம், அமெரிக்காவின் கொள்கைகளுக்கு எதிராக இருந்ததால் சிறந்த படம் அல்லது சிறந்த இயக்குனர் விருதுகளுக்குப் பரிசீலிக்கப்படவில்லை. டென்சல் வாஷிங்டனுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய சிறந்த நடிகர் விருதும் வழங்கப்படவில்லை. மார்ட்டின் லூதர் கிங்கின் போராட்டத்தைப் பேசிய ‘Selma’ (2014) திரைப்படம் சிறந்த படத்திற்கான பிரிவில் பரிந்துரைக்கப்பட்டாலும், மற்ற தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களுக்கும் இயக்குநருக்கும் உரிய அங்கீகாரம் வழங்கப்படவில்லை. இது
‘ஆஸ்கார் மிகவும் வெள்ளையானது’ (#OscarsSoWhite) என்ற விமர்சனத்தை உருவாக்கியது. முன்பே குறிப்பிட்டது போல ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் இயக்கத்தில் கருப்பினப் பெண்ணின் வலியைப் பேசிய ‘The Color Purple’ (1985) படம், 11 பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டும், ஒரேயொரு விருது கூட வழங்கப்படாமல் ஒட்டுமொத்தமாகப் புறக்கணிக்கப்பட்டது ஒரு பெரிய அதிர்ச்சியாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
உண்மையான வரலாற்றைப் பேசிய சில ஆவணப்படங்களும் (Documentaries) ஆஸ்கார் மேடையில் நிராகரிக்கப்பட்டுள்ளன. ’13th’ (2016) ஆவணப்படம் அமெரிக்கச் சிறைச்சாலைகள் எப்படி இன்றும் கருப்பின மக்களை அடிமைகளாக நடத்துகின்றன என்பதைப் படம் பிடித்தது; இது பரிந்துரைக்கப்பட்டாலும் விருது வெல்லவில்லை. இந்தத் திரைப்படங்கள் ஆஸ்கார் விருதுகளைப் பெறாவிட்டாலும், அமெரிக்க வரலாற்றின் மறைக்கப்பட்ட பக்கங்களை உலகுக்கு உரக்கச் சொன்ன கலைப்படைப்புகளாக இன்றும் நிலைத்து நிற்கின்றன.
மார்லன் பிராண்டோவின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கலகம்
மார்லன் பிராண்டோ 1973-இல் ‘தி காட்பாதர்’ (The Godfather) படத்திற்காகத் தனக்குக் கிடைத்த சிறந்த நடிகர் விருதை நிராகரித்த அந்தச் சம்பவம், ஆஸ்கார் வரலாற்றின் மிக முக்கியமான அரசியல் கலகமாகும். அவர் ஏன் ஒரு செவ்விந்தியப் பெண்ணை (சச்சின் லிட்டில்ஃபெதர்) அனுப்பினார் என்பதற்குப் பின்னால் மிக வலுவான காரணங்கள் இருந்தன. மார்லன் பிராண்டோ ஒரு சிறந்த நடிகர் மட்டுமல்ல, அவர் ஒரு மனித உரிமைப் போராளியும் கூட. ஹாலிவுட் படங்கள் தொடர்ந்து செவ்விந்தியர்களை (Native Americans) காட்டுமிராண்டிகளாகவும், வன்முறையாளர்களாகவும், வெள்ளை இன வீரர்களால் கொல்லப்பட வேண்டியவர்களாகவும் காட்டி வந்தன. “சினிமா என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல, அது ஒரு இனத்தின் மீதான பார்வையை உருவாக்குகிறது. ஹாலிவுட் ஒரு இனத்தையே அவமதிக்கிறது” என்பது பிராண்டோவின் குற்றச்சாட்டு. அந்த மேடையில் ஒரு செவ்விந்தியப் பெண்ணே நின்று பேசும்போதுதான், ஹாலிவுட் யாருடைய பிம்பத்தைச் சிதைக்கிறதோ, அவர்களுக்கே உரிய அங்கீகாரத்தைச் சொல்ல முடியும் என்று அவர் கருதினார்.
அந்தச் சமயம் அமெரிக்காவின் தென் டகோட்டாவில் உள்ள ‘Wounded Knee’ என்ற இடத்தில், அமெரிக்கப் பூர்வகுடி மக்கள் தங்களின் நில உரிமைகளுக்காகவும், அரசாங்கத்தின் அடக்குமுறைக்கு எதிராகவும் ஆயுதம் ஏந்திப் போராடிக்கொண்டிருந்தனர். அமெரிக்க ஊடகங்கள் அந்தப் போராட்டத்தைச் செய்தியாக வெளியிடாமல் இருட்டடிப்பு செய்தன. உலகமே கவனிக்கும் ஆஸ்கார் மேடையைப் பயன்படுத்தினால் மட்டுமே, அமெரிக்கா தனது சொந்த மக்கள் மீதே போர் தொடுத்துக் கொண்டிருப்பதை உலகிற்குத் தெரியப்படுத்த முடியும் என்று பிராண்டோ திட்டமிட்டார். மார்லன் பிராண்டோ அவராகவே மேடைக்கு வந்து அந்தப் பேச்சைப் பேசியிருந்தால், அது ஒரு நடிகரின் தனிப்பட்ட கருத்தாகப் பார்க்கப்பட்டிருக்கும். ஆனால், பாரம்பரிய உடையில் ஒரு செவ்விந்தியப் பெண் மேடை ஏறியபோது, அது ஒரு கலாச்சார மோதலாகவும், அதிர்ச்சிகரமான நிகழ்வாகவும் மாறியது.
மார்லன் பிராண்டோ சார்பில் மேடைக்கு வந்த சச்சின் லிட்டில்ஃபெதர் (Sacheen Littlefeather) ஒரு நடிகை மற்றும் செயல்பாட்டாளர். பிராண்டோ அவருக்கு 15 பக்கங்கள் கொண்ட ஒரு நீண்ட உரையை எழுதிக் கொடுத்திருந்தார். ஆனால், ஆஸ்கார் அமைப்பாளர்கள் அந்த உரையை முழுமையாகப் படிக்க அனுமதி மறுத்து, “பேசினால் கைது செய்வோம்” என்று மிரட்டினர். அதனால் அவர் மிகச் சுருக்கமாக, பூர்வகுடி மக்கள் நடத்தப்படும் விதம் குறித்துப் பேசிவிட்டு வெளியேறினார். மார்லன் பிராண்டோ சார்பில் சச்சின் லிட்டில்ஃபெதர் மேடையில் பேசிவிட்டு வெளியேறிய சில நிமிடங்களில், சிறந்த படத்திற்கான (Best Picture) விருதை வழங்க கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட் மேடைக்கு வந்தார். அப்போது அவர் மைக் முன்னால் நின்று சிரித்துக்கொண்டே, “மேற்கத்தியத் திரைப்படங்களில் (Western Movies) கொல்லப்பட்ட எல்லா கௌபாய்கள் (Cowboys) சார்பாகவும் நான் இந்த விருதை வழங்கலாமா என்று தெரியவில்லை” என்று கூறினார். ஈஸ்ட்வுட் பல படங்களில் செவ்விந்தியர்களைக் கொல்லும் கௌபாயாக நடித்தவர் என்பதும் இதன் பின்னணியாகும். பூர்வகுடி மக்கள் தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காகப் போராடிக்கொண்டிருந்த வேளையில், ஈஸ்ட்வுட் அதை ஒரு நகைச்சுவையாக மாற்றியது மிகவும் கீழ்த்தரமான செயலாகக் கருதப்பட்டது. அந்த இனத்தின் வலியை அவர் துளியும் மதிக்கவில்லை என்பதை அது காட்டியது.
கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட் மீதான விமர்சனங்கள்
2016-இல் ஆஸ்கார் பன்முகத்தன்மை (#OscarsSoWhite) குறித்த சர்ச்சையில் கருப்பினத்தவர் மற்றும் பிற இனத்தவர் புறக்கணிக்கப்படுவதாகப் புகார் எழுந்தபோது, கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட் அளித்த பதில் மீண்டும் அவரது மனநிலையைப் பிரதிபலித்தது. அவர், “எனக்கு இதைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது. ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அகாடமியில் இருக்கிறார்கள். பலருக்கு விருதுகள் கிடைப்பதில்லை. நிறைய மக்கள் சும்மா அழுதுகொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன் (A lot of people are crying, I guess)” என்றார். அதாவது, திறமையின்மையால் விருது கிடைக்கவில்லை என்றும், மக்கள் சும்மா குறை சொல்கிறார்கள் என்றும் அவர் ஏளனம் செய்தார். அந்த அமைப்பில் இருக்கும் இனவாதக் கட்டமைப்பை அவர் வசதியாக மறைக்க முயன்றார். ஈஸ்ட்வுட் பல பேட்டிகளில், “இன்றைய உலகம் எதற்கெடுத்தாலும் மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புண்படுத்தக்கூடாது என்று பார்ப்பது (Political Correctness) ஒரு பலவீனம்” என்று பேசி வருகிறார். ஒருவரைப் பற்றி இன ரீதியாகக் கேலி செய்வது தவறில்லை என்பது போன்ற ஒரு பிம்பத்தை அவர் தொடர்ந்து உருவாக்கி வருகிறார்.
கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட் தனது 95 வயதிலும் இத்தகைய கருத்துகளையேக் கொண்டிருக்கிறார். ஒரு கலைஞனாக அவர் பல சாதனைகளைச் செய்திருக்கலாம், ஆனால் ஒரு மனிதனாக அவர் சக மனிதர்களின் போராட்டத்தை இழிவுபடுத்திய விதம் உண்மையிலேயே வருத்தத்திற்குரியது. மார்லன் பிராண்டோ தனது புகழையும் விருதையும் பணயம் வைத்து ஒரு இனத்திற்காகக் குரல் கொடுத்தார். ஆனால், ஈஸ்ட்வுட் அதே மேடையைப் பயன்படுத்தி அந்தப் போராட்டத்தைக் கொச்சைப்படுத்தினார். வரலாறு இவர்களில் யாரை ‘உண்மையான நாயகன்’ என்று கருதும் என்பது இப்போது உங்களுக்கே தெரிந்திருக்கும். கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட் ஒரு சிறந்த இயக்குனர் மற்றும் நடிகர் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. ஆனால், அவர் மீது “நிறவெறி” அல்லது “இனவாதப் போக்கு” கொண்டவர் என்ற விமர்சனம் வைக்கப்படுவதற்குப் பின்னால் மிக முக்கியமான காரணங்கள் உள்ளன. இவை அவருடைய திரைப்படங்கள், மேடைப் பேச்சுகள் மற்றும் அரசியல் நிலைப்பாடுகள் சார்ந்தது.
ஈஸ்ட்வுட் புகழ்பெற்றதே ‘வெஸ்டர்ன்’ (Western) வகை திரைப்படங்கள் மூலம்தான். இந்தப் படங்களில் பூர்வகுடி அமெரிக்கர்களை (Native Americans) இரக்கமற்ற வில்லன்களாகவும், அவர்களைக் கொல்லும் ஒரு வெள்ளை இன வீரராகவுமே ஈஸ்ட்வுட் பலமுறை நடித்தார். அவரது படங்களில் செவ்விந்தியர்களுக்கு ஒருபோதும் “மனிதத்தன்மை” (Humanity) கொடுக்கப்பட்டதில்லை. அவர்கள் வெறும் வேட்டையாடப்பட வேண்டிய இலக்குகளாகவே காட்டப்பட்டனர். அவர் இயக்கிய ‘Gran Torino’ (2008) திரைப்படத்தில் “வெள்ளை மீட்பர்” (White Savior) மனநிலை தெரிகிறது. இந்தப் படத்தில் ஆசிய வம்சாவளி மக்களைச் சுற்றியிருக்கும் வன்முறையில் இருந்து ஒரு வெள்ளை இன முதியவரான ஈஸ்ட்வுட் அவர்களைக் காப்பாற்றுவார். இதில் அவர் பயன்படுத்தும் இனவாத வசவுச் சொற்களும் (Slurs), மற்ற இனத்தவர்களை அவர் கேலி செய்யும் விதமும் “கதாபாத்திரத்தின் தேவைக்காக” என்று சொல்லப்பட்டாலும், அது இனவெறியை நியாயப்படுத்துவது போலவே இருப்பதாக விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர். மேலும் கருப்பின இயக்குநர் ஸ்பைக் லீயுடன் ஈஸ்ட்வுட்டுக்கு மோதல் ஏற்பட்டது. ஈஸ்ட்வுட் இயக்கிய இரண்டாம் உலகப் போர் பற்றிய இரண்டு படங்களில் (‘Flags of Our Fathers’, ‘Letters from Iwo Jima’) ஒரு கருப்பின வீரரைக் கூட அவர் காட்டவில்லை என்று ஸ்பைக் லீ விமர்சித்தார். உண்மையில் இரண்டாம் உலகப் போரில் கருப்பின வீரர்கள் பெரும் பங்காற்றினர். ஆனால், வரலாற்றில் இருந்து அவர்களை ஈஸ்ட்வுட் துடைத்து எறிந்ததை ஸ்பைக் லீ சுட்டிக்காட்டியதற்கு, ஈஸ்ட்வுட் “அவர் (ஸ்பைக் லீ) தனது வாயை மூடிக்கொள்ள வேண்டும்” என்று பதிலளித்தார். இது இருவருக்கும் இடையிலான பெரிய மோதலாக மாறியது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட் மீது வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டு என்னவென்றால், அவர் “வெள்ளை அமெரிக்கா” (White America) மட்டுமே சிறந்ததாகக் கருதும் ஒரு பழமைவாதச் சிந்தனை கொண்டவர். மற்ற இனத்தவர்களின் உணர்வுகளை விட, தனது ‘கௌபாய்’ (Cowboy) பிம்பத்திற்கே அவர் முக்கியத்துவம் தருகிறார் என்பதே அவர் மீதான விமர்சனங்களின் அடிப்படை.
சார்லி சாப்ளின்: ஒரு மாபெரும் கலைஞனின் நாடுகடத்தல்
சார்லி சாப்ளின் (Charlie Chaplin) அனுபவித்த அவமானங்கள் மற்றும் புறக்கணிப்புகள், அமெரிக்கா தனது கொள்கைக்கு எதிராகப் பேசுபவர்களை எப்படி நடத்தும் என்பதற்கு ஒரு மிகப்பெரிய உதாரணம். சாப்ளின் ஒரு மாபெரும் கலைஞனாக இருந்தாலும், அமெரிக்க அரசு அவரை ஒரு “அபாயகரமான நபர்” ஆகவே பார்த்தது. 1940-இல் ஹிட்லரைத் துணிச்சலாகக் கேலி செய்து ‘தி கிரேட் டிக்டேட்டர்’ (The Great Dictator) படத்தை அவர் எடுத்தபோது, அமெரிக்கா இன்னும் இரண்டாம் உலகப்போரில் இறங்கவில்லை. அந்தப் படத்தின் இறுதியில் சாப்ளின் பேசும் 6 நிமிடப் பேச்சு, அமைதியையும் மனிதநேயத்தையும் வலியுறுத்தியது. ஆனால், அமெரிக்க அரசு இதை “கம்யூனிசப் பிரச்சாரம்” என்று முத்திரை குத்தியது. இந்தப் படத்திற்கு 5 ஆஸ்கார் பரிந்துரைகள் கிடைத்தும், ஒரேயொரு விருது கூட வழங்கப்படவில்லை.
அமெரிக்காவின் FBI அமைப்பின் முதல் தலைவரான ஜே. எட்கர் ஹூவர் (J. Edgar Hoover), சாப்ளினைத் தீவிரமாகக் கண்காணித்தார். சாப்ளின் எளிய மக்களுக்காகவும், தொழிலாளர்களுக்காகவும் பேசியதால் அவர் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் என்று ஹூவர் நம்பினார். சாப்ளினின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைச் சிதைக்கவும், அவரை அவமானப்படுத்தவும் FBI பல வழிகளில் முயன்றது. 1952-இல் சாப்ளின் தனது ‘Limelight’ படத்திற்காக லண்டன் சென்றபோது, அவர் மீண்டும் அமெரிக்காவிற்குள் நுழைய அந்நாட்டு அரசு தடை விதித்தது. அமெரிக்காவில் 40 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தும், அந்த நாட்டு சினிமாவை உலக உச்சிக்குக் கொண்டு சென்றும், சாப்ளின் நாடற்றவராக ஆக்கப்பட்டார். அவர் சுவிட்சர்லாந்தில் தஞ்சம் புகுந்தார். அதன் பிறகு சுமார் 20 ஆண்டுகள் அவர் அமெரிக்கா பக்கமே வரவில்லை.
சாப்ளினை வெளியேற்றி 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர் ஒரு வயதான முதியவரான போது, 1972-இல் ஆஸ்கார் அமைப்பு அவருக்கு “வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது” (Honorary Award) வழங்கியது. அவர் மேடையேறிய போது, ஆஸ்கார் வரலாற்றிலேயே மிக நீண்ட நேரமாக (12 நிமிடங்கள்) மக்கள் எழுந்து நின்று கைதட்டினார்கள் (Standing Ovation). இது உண்மையில் சாப்ளினுக்கு வழங்கப்பட்ட கௌரவத்தை விட, அமெரிக்கா அவருக்குச் செய்த அநீதிக்காகப் கேட்கப்பட்ட ஒரு மௌனமான மன்னிப்பாகவே பார்க்கப்படுகிறது. சாப்ளின் ஏன் குறிவைக்கப்பட்டார் என்றால், அவரது “The Tramp” (நாடோடி) கதாபாத்திரம் எப்போதும் அதிகார வர்க்கத்தையும், போலீஸையும், பணக்காரர்களையும் கேலி செய்வதாகவே இருந்தது. ‘Modern Times’ படத்தில் இயந்திரமயமாகும் உலகத்தையும் முதலாளித்துவத்தையும் கிண்டல் செய்தார். அவர் கருப்பின மக்களுக்கு ஆதரவாகப் பேசினார், இனவெறியைக் கண்டித்தார். இது அன்றைய அமெரிக்க ஆட்சியாளர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், சாப்ளின் ஒரு சிறந்த நடிகர் மட்டுமல்ல, அவர் ஒரு அரசியல் போராளி. அதனால்தான் ஆஸ்காரும் அமெரிக்க அரசும் அவரை நீண்ட காலம் ஒதுக்கி வைத்தன.
தொடரும்…
-முத்துவேல்
